Mei 2019

Voordat ik met een nieuwe kunstenaar op de proppen kom, wil ik nog even terug naar de ondertitel van mijn website; die luidt:
Schilderkunst, realiteit…. nét even anders!
Op die formulering was ik uitgekomen in mijn zoektocht naar een eigen stijl van vormgeven. Vele anderen gingen mij trouwens voor in het nét-even-anders-dan-realistisch schilderen.
Voor de verbinding nog even heel kort een terugblik op mijn twee vorige blogs:

De laatste ging over Bauhaus uit de 20ste eeuw, met voor het voetlicht een Amerikaan met Duitse ouders, Lyonel Feininger.
Hij schilderde onder andere prachtige, kleurige stadsgezichten waarin de gebouwen en figuren door hem met een soort fileermes omgewerkt lijken te zijn tot dragers van een nieuwe werkelijkheid, zoals op de foto hieronder. Realisme nét even anders.

De blog daarvoor ging  over een hedendaagse schilder, Evert Thielen uit Roermond. Nóg realistischer dan de realiteit zelf, ook dat is nét even anders dan de realiteit.  Zeker met wat grappige oplossingen tussendoor. Hij suggereert beweging met trucjes. Hij kijkt van het fototoestel mogelijkheden af voor mislukking. Door die als schilder over te nemen dwingt hij zijn eigen taferelen tot actie;
één van de manieren zie je in het fragment hieronder.

.

Ali Banisadr
En nu wordt het tijd voor de kunstenaar van deze maand.
Met zijn schilderijen maakten wij onlangs kennis in het Noord-Brabants Museum in Den Bosch. Op  de aankondiging lazen we dat zijn werk onder andere wat deed denken aan onze bekende stadsgenoot: Jheronimus Bosch. Dan word je als Bosschenaar natuurlijk wel heel nieuwsgierig!
En nu kan ik hier dan Ali Banisadr introduceren. Geboren in 1976, inwoner van New York.
Ik las een mooie ultrakorte beschrijving van hem: de Chaos-schepper.

Ali Banisadr is, zoals de naam al doet vermoeden, van afkomst geen Amerikaan. Hij werd geboren in Teheran, 4 jaar voor het uitbreken van de oorlog in Iran. Als jong kind maakte hij de oorlog mee.
Kind – oorlog!
Als het TV journaal de chaos toont op plekken  waar bommen zijn gevallen, zie je daar soms kinderen rondlopen in dorre droogte, stof en puin. Huiveringwekkend. Vaders, moeders met hun kinderen bij de puinhopen van hun huizen! Wat doet dat met een kind?
Angstige geluiden, bommen, sirenes, chaos, het gillen, huilen en roepen, ouders die in paniek zijn, of er zelfs niet meer bij zijn …. dichtbij is de dood. Kinderen voor hun leven getekend!

En Ali Banisadr, toen 4 jaren oud?
Hij verwerkte zijn ervaringen toen al door te tekenen, las ik in een bijschrift.
Hij tekent en schildert nog, en altijd met een ruis in zijn hoofd, heeft hij gezegd. Een interne ruis, een sonische herinnering die hij ook niet meer kan of wil missen. Het helpt hem juist bij het opbouwen van zijn schilderijen.

Kijk je ernaar, dan zie je chaos.
Die chaos lijkt op het eerste gezicht eigenlijk best mooi. Aangenaam vanwege de orde die er tegenover staat als contrast. Grote doeken vol met wervelende beelden, abstract, en kleurrijk.
Abstract?
Toch zijn het precies allerlei realistische voorstellingen. Hoewel het realisme abrupt stopt waar je nieuwsgierigheid juist vraagt om duidelijkheid. Maar die krijg je niet.
Er is van alles te zien: een levendige mengeling van mensen, dieren, planten, water en andere elementen …… maar alles is er half. Uit het één ontstaat er weer het ander. Vinden je ogen ergens houvast, dan breekt het volledige beeld onmiddellijk weer af.

Chaos beschrijven wordt haast vanzelf: chaotisch schrijven.
Wil je die impressie een beetje ervaren, lees dan nog even verder; houd je het liever wat rustig, sla dan de volgende alinea maar over.

De hele wereldgeschiedenis spat van zijn doeken af; autobiografische en verzonnen verhalen, overleveringen uit het collectieve geheugen en uit de mythologie. Hoe groot zal dan het arsenaal wel niet zijn waaruit je kunt putten! We zien onstuimige voorstellingen op grote doeken in heldere kleuren, contrasten tussen lange lijnen en kleine figuren, of zelfs simpele patronen. Het zijn enkel illusies, abstract figuratief, of figuratief abstract.
En uit die warme, soms erg zoete kleuren, spreekt de inheemse achtergrond van de  Iraanse miniaturen, prenten en mozaïeken uit wellicht betere tijden.

Hieronder staan een paar foto’s die ik gemaakt heb uit delen van zijn werken.

Maar natuurlijk geldt ook weer hier: de beste indruk krijg je door zelf te komen kijken naar zijn schilderijen en de beelden op je in te laten werken.
Tot 25 augustus 2019 kun je het Noord-Brabants museum bezoeken voor deze tentoonstelling.
Het is beslist de moeite waard om zo het museum, en dan misschien ook meteen maar even de stad, met een bezoekje te vereren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *