Juli 2019

De vorige maand lukte het echt niet, maar nu ben ik er weer!
In mei en juni waren we op reis in Europa met de caravan. Veel gezien, veel genoten!
Zo’n reis is eigenlijk ook best hard werken, maar dan op een buitengewone manier: steden bezoeken, cultuur snuiven, en tenslotte wandelen in de Alpen om in die overweldigende natuur, soms hijgend, weer op adem te komen.
En ’s avonds lekker ontspannen uitrusten met sudoku, leesboek, of andere bezigheid.
We hadden genoeg internet voor vrolijk appverkeer met het thuisfront, maar te weinig om er op de computer mee uit de voeten te kunnen.

Ik had al wel een kunstenaar in gedachten om aan jullie te presenteren.
Maar die komt straks ….. eerst iets anders.
Iets wat te maken heeft met het waarderen van kunst. En met de vraag: wat is Kunst in wezen? Kan Kunst overbodig worden?
Is het een hoofdpijnpunt? Begeef ik me op glad ijs?
Zeker niet, ik blijf angstvallig op de veilige weg!
Ik heb het idee dat er met sommige ontwikkelingen in de kunst iets is doorgeschoten. Vanaf het moment eigenlijk dat ambachtslieden het kunstenaarschap van hun werk persoonlijk gingen opeisen.
Dat laatste was op zich niet verkeerd, het opende vele nieuwe wegen.
En begrijp me goed, ik heb het beslist niet over het verschil tussen realistische en abstracte kunst. Ook niet over experimenten om te zoeken naar een eigen stijl van schilderen, waarmee de één zich onderscheidt van de ander. Daardoor komen juist heel nieuwe kunstvormen tevoorschijn.
Van een kunstwerk kun je genieten, ofwel een kunstwerk doet je niks, maar je kunt je er ook over opwinden, omdat het werk je verschrikkelijk tegenstaat. Dat kan zelfs de bedoeling zijn.
Kunst kan en wil vaak enorm confronterend zijn.
Maar ook dat is niet het pijnpunt.

In mijn kast staat een boek over moderne kunst van auteur Anne Kegels, docent kunstgeschiedenis  in Arendonk. Het boek wil een inleiding zijn tot de Kunst van de Twintigste Eeuw.
De hoofdtitel luidt:  De Voorbije Toekomst.
Wat is dat voor abacadabra?
Geen toekomst meer voor de kunst? Hoeveel mensen zijn er wel niet bezig met kunst en kunstvormen! Kunstenaars, kunstkenners, kunstgenieters, kunstbarbaren vast en zeker ook….

Maar ik begrijp uit die schrikbarende stelling in de titel, dat de toekomst ijskoud al voorbij is!
Hoe kan dat?
In de kunst gaat het naar mijn gevoel pas echt beroerd worden als een toonaangevend en getalenteerd kunstenaar zegt: ‘Wat IK hier neer zet is de allerhoogste en meest definitieve vorm van kunst. Iets wat hier bovenuit gaat bestaat niet en zal er ook nooit komen. Kunst is niet meer dan de Idee! En mijn nieuwste Idee was de ultieme laatste!’
Ja, hij bestond, die kunstenaar! En hij hád dat unieke idee! En daarbij collega’s in zijn gevolg die zijn stelling met plezier leken te bewijzen. Zij timmerden de Kunsttoekomst vrolijk op slot.
Hun gezamenlijke werk was het eind van alle kunstuitingen, zou je zeggen. De kunstgeschiedenis kan niet om hun namen en hun kunstwerken heen.
Ik kan er volgende keer nog wel een grappige anekdote bij schrijven, maar toch, deze kunstenaars hebben naar hun idee eigenlijk de kunstgeschiedenis voltooid.

Hier zet ik voor vandaag een punt. Volgende maand meer hierover.

Als je nu een keer wilt reageren: je bent het niet met me eens, of juist wel, je hebt bijzondere kunstobjecten gezien in een museum in Nederland, of ergens heel anders, bijvoorbeeld in Canada, kom maar op! Ik ben er echt nieuwsgierig naar. Zet er een foto bij, of een websiteadres.
Jullie weten nog, hoop ik, dat ik een vorm van interactie juist fijn zou vinden.
Ik zie een reactie op mijn blog, of een mail in het contactformulier, graag komen. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je naam ongewild openbaar maak.
Kunstenaar,  kunstamateur, kunstconsument …. Voel je uitgenodigd!  Kunst is voor iedereen!
Mijn website staat natuurlijk nog volledig in de kinderschoenen. Stuur dit webadres dan ook  gerust door naar anderen, zodat er van vele kanten reacties kunnen komen. Graag zelfs!
Ook als je zelf actief bent in schilderen, beeldhouwen of een heel andere tak van kunst en creativiteit, wil ik je graag een plaatsje bieden in mijn blog. Dan zwijg ik en kan mijn gastschrijver vertellen en laten zien.

O ja, nou nog die kunstenaar die ik deze maand onder de aandacht wil brengen.
Ik pikte ergens tijdens de cursus zijn naam op en raadpleegde Internet. Hij heet
Jan de Vliegher.
Boeiend, lekker los en kleurrijk! Hij schildert met olieverf nat-in-nat. Dat is een best lastige techniek.
Voor wie niet zo thuis is in die termen: Nat-in-nat schilderen is net zoiets als wanneer je op een prachtige opgespoten slagroomtaart met vloeibare chocola nog een naam wilt schrijven. Maak je een fout en poets je die uit, dan is geheid je taart naar de gallemiezen!
Je moet dus trefzeker zijn. Net als die nat-in-natte kunstenaar.

De Vliegher boeit me met vrolijk en kleurig werk van soms vervelend gewone dingen. Bijvoorbeeld met een afbeelding van iets wat hoogstens past op een spaarkaart van Albert Heijn, of als reclame in een krantje van een woonwinkel: een vitrinekast vol Engelse koppen en schotels.
Maar ook de kathedraal van Pisa, waar wij in onze vakantie nog naar binnen gingen, blijkt zich voor deze techniek te lenen.

Kijk maar wat je er van vindt op de foto’s hieronder,  het zijn onderdelen van zijn schilderijen. Wil je meer weten, zoek hem op Internet.

Voor nu wens in iedereen een hele fijne vakantie!

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *